winter 1994. acht jaar oud en alles verzengend idolaat van die éne club. ajax I. onder leiding van lowie op avontuur in europa. ik mocht van m’n vader en moeder bij hoge uitzondering de eerste helft op tv kijken. gedouched en al. pyjama aan. tanden al gepoetst. en dan om half 10, bij het eerste fluitgeluid dat de rust zou aankondigen, direct naar boven. drek nao bed. morgen weer naar school. maar hoe liep ’t dan af? bij bayern? bij hajduk split. en in milaan. bij de associazione calcio. hoe deed jari het. welke briljante loopbeweging maakte nwankwo kanu. en zouden ronald en frank de overwinning er uitslepen in athene? In bed ontdekte ik dat er uit die zwarte philpswekker ook ander geluid kwam dan alleen dat bloedirritante alarm ’s ochtends om 7 uur. na een beetje pielen met die grote draaischijf hoorde ik 2 mannen. totaal hysterisch vertellen. over de wedstrijd!! over finidi! sonny silooy! tarik oulida! later kwam ik erachter dat dit de stemmen van jack van gelder en de legendarische leo driessen waren. jack leerde me na een paar maanden dat ajax zelfs milan in de finale versloeg (patrick kluivert, patrick kluivert, patrick kluivert, jaaaaa,jajajajaja!). ik was -los van mijn leeftijd- zo blij als een kind. ajax had de champions league gewonnen. en ik wist vanaf dat moment zeker: later als ik groot ben, wil ik jack worden. of leo. of allebei. in hilversum. dat stond vanaf dat moment vast. en vandaag, 31 jaar na dato. in hilversum. bij de televisie. met ronald (van frank) samen een uitzending boulevard maken. vond ik toch een momentje. samen met een held uit mijn jeugd. ronald de boer. wat een hele grote meneer.